Timo van Zanten
De wereld is vol onrecht en verschillen, dat is een feit. Echter de vraag is. Wat doen wij er aan?
24 weken, ongeveer 5.5 maanden op de Africa Mercy is een tijd die ik niet zal vergeten. Als verpleegkundige werken in een van de armste landen van de wereld, namelijk Sierra Leone.
In februari 2011 begon de reis. Het avontuur tegemoet. Spanning, vreugde en het gevoel dat je thuis gaat missen. Het speelt allemaal een rol als je weggaat. Al vier jaar lang had ik hier naar uitgekeken om bij Mercy Ships te gaan werken. Voor mij was het een droom die uitkwam.
Het begon in 2006 toen ik op Soul Survivor een kort filmpje zag over Mercy Ships. Het greep mijn hart en heeft mij sindsdien nooit meer los gelaten. God sprak tot mij dat ik dit moest doen. Het werd een hartsverlangen, een droom, en dromen moet je leven!
Ik kwam aan één dag nadat het schip was gearriveerd in de haven van Freetown. Na de eerste dagen van kennismaken mochten we al snel aan de slag om het ziekenhuis op te zetten. Chloor, chloor en nog eens chloor. Alles moest worden schoongemaakt. Geloof het of niet, maar dat schept een band. Na 2 weken waren we er klaar voor. De patiënten konden komen.
Op maandag kwamen de eerste patiënten die al gezien waren in het noorden van het land, orthopedische patiënten. Kortom, patiënten met botproblemen, kinderen in het bijzonder. In het begin was het best lastig om goed met ze te communiceren. Je werkt met vertalers maar toch, alles is even wennen. Ikzelf moest natuurlijk ook van het Nederlands naar het Engels.
Als je een lange tijd werkt met de patiënten krijg je een steeds sterkere band. Je gaat van ze houden en zij ook van jou. Alles wat ze doormaken wordt een deel van jou. Je geeft, maar je krijgt zo veel meer terug zonder dat je er om vraagt. Hoe apart is dat.
Er zijn zoveel verhalen om te vertellen over wat ik heb meegemaakt. Na de afgelopen -2 maanden weet ik het zelf niet goed wat ik moet vertellen. Wel zal ik altijd het verhaaltje van het behekste varkensmeisje nooit vergeten. Zo werd een 10-jarig meisje door haar gezin en haar dorp genoemd omdat haar gezicht zou lijken op dat van een varken. Ze zou zichzelf in een varken hebben veranderd toen ze met hekserij bezig was. Daar was helemaal niets van waar. Ze had simpelweg een tumor dat verwijderd moest worden. Mercy Ships heeft haar uiteindelijk kunnen helpen en met behulp van chemotherapie is haar gezicht gekrompen. Het meisje achter de tumor kwam tevoorschijn en iedereen zag hoe mooi ze was. Zo zag ik elke dag de reacties van patiënten die na hun operaties zien dat ze weer een normaal leven kunnen leiden.
Je geloof op deze manier toepassen was het grootste doel van mijn reis. Je doet het niet alleen. Je hebt een team van meer dan 430 anderen met 40 verschillende nationaliteiten.
Ik heb heel erg genoten van de tijd die ik heb mogen werken op de Africa Mercy. Ik verlang er naar om terug te gaan en dat zal ook zeker gebeuren. Helaas kan het nog niet op korte termijn.
Er zal altijd armoede en ellende zijn in de wereld. De vraag is, wat doe jij er mee?
Wil je meer verhalen van Timo lezen? Klik hier voor zijn blog.
