Marianne Schep
Donderdagochtend hadden we weer een screeningdag. Ik schrok van de 300 mensen die in lange rijen voor de kliniek stonden toen we aan kwamen rijden. Na een half uurtje hadden weer 100 mensen een afspraak voor diezelfde dag, zij konden direct ingeschreven worden en mochten plaatsnemen in de wachtkamer, of vrijdag.
Mannen begonnen te vechten om een afspraak, anderen stonden met hun tong tegen hun wang met hun hand er om heen gevouwen om maar eerder te worden geholpen. Op een gegeven moment kregen alleen de vrouwen, die netjes en geduldig op hun beurt wachten, hun afsprakenkaartje. Ik verveelde me op dat moment een beetje omdat er even niks te doen was en besloot Comfort te helpen met het smeren van de broodjes voor de patienten, die soms een hele dag zitten te wachten, in de wachtkamer.
Het was een lastige dag, op een gegeven moment kwam er een jonge vrouw van 39 jaar in de stoel liggen. De vrouw had een enorme zwellig en een doek om haar gezicht gebonden. Ik had al medelijden met haar toen ik haar zag, ze zag er zo ongelukkig uit! De vrouw bleek acht jaar geleden een ongeluk te hebben gehad waarbij haar onderkaak gebroken was. Twee jaar geleden is het gaan ontsteken en sinds dat moment heeft ze pijn. Het lichaam moest pus afvloeien en dus had de vrouw openingen naar de mondholte en naar buiten toe voor drainage. Elk doekje dat Dag tegen haar wang legde was na een tijdje weer doordrengt met pus. De behandelkamer was begeven met een vieze lucht. Ik was misselijk, niet alleen door de geur, ook het hele verhaal, het verdrietige gezicht van de vrouw, ‘t werd me even te veel. We hebben foto’s van het gezicht van de vrouw gemaakt en haar twee verschillende soorten antibiotica meegegeven. Ze wordt volgende week op het schip verwacht voor een OPT en over twaalf dagen kijken we of de zwelling geslonken is. Dag had er een hard hoofd in. Dit is wel het heftigste wat ik deze week meegemaakt heb..
Vrijdag heb ik een eerste keer geassisteerd bij een wortelkanaalbe-handeling. Een voortand probeerden we op deze manier toch nog te redden zodat de jonge vrouw niet zonder voortand over straat hoeft. Deze behandeling ging wel even anders dan ik gewend ben!
We hebben de hele dag keihard doorgewerkt en om twee uur waren we door de vijftig patienten heen. Ik was opgelucht, toe aan m’n weekend. Even bijkomen..
Wil je meer lezen? Klik hier voor Marianne's blog.
