Maaike Rademaker
Terugkijken op zo’n periode van zes maanden is goed. Het helpt om dingen in een groter perspectief te zien. De screeningsdagen staan me nog vers in het geheugen. De grote hoeveelheid mensen waar we ‘nee’ tegen moesten zeggen. Het was zwaar.
Maar er waren zoveel dagen dat ik de nieuwe patiënten de afdeling op zag lopen. Mensen vol hoop op herstel. Mensen die afgewezen waren door artsen, hun omgeving, hun families en soms zelfs door partners of kinderen. Het was erg wonderlijk om te zien hoe God bleef voorzien. Zo kregen we in juni bericht van een arts die zou komen dat hij vanwege
gezondheidsredenen niet naar het schip kon komen. Een andere arts die aan boord was om de fistel-operaties te doen, was ook kundig om de geplande operaties te verrichten. Hij kon en wilde wel blijven en zo konden er een hoop mensen alsnog hun operaties ondergaan. Andere kleine wondertjes zijn bijvoorbeeld een baby’tje van 4 dagen oud, die direct opgenomen en geopereerd kan worden aan een gezwel op zijn tong. Ook de foto’s van Marius, een paar maanden oude baby, spreken boekdelen.
Deze mooie dingen wegen wel op tegen de moeilijke. Het zware werk tijdens de screening, het omgaan met het verlies van een klein kindje, het intense verdriet van zijn moeder zien en delen, een operatie die niet door kan gaan vanwege infecties etc. Daarnaast blijft het leven aan boord een uitdaging. Het leven in een gemeenschap heeft absolute hoogtepunten en vreselijke dieptepunten. Ik geniet bijvoorbeeld enorm van de vriendschap die ik mag hebben met Christina en andere
vrienden waar ik mooie en moeilijke momenten mee kan delen.
Wil je meer lezen over Maaike? Klik hier voor haar blog.
