Justin van der Spijk
Mijn tijd aan boord de Africa Mercy kan ik niet in één woord omschrijven. Het woord dat waarschijnlijk het meest in de buurt komt is bijzonder. Ik zal proberen een kleine schets te geven.
Allereerst de momenten van werken op het schip; de werktijden waren héél erg wennen, en soms heb ik mijn eerste uren op een zondag moeten werken (heb je al die zondagen in Nederland niet hoeven werken vanwege je geloof kom je de eerste zondag op een Christelijk schip en ja hoor… ). Verder stond ik verbaasd (jullie nu waarschijnlijk ook ) dat ze hier alle verse sla, groenten en fruit met gloorwater wassen. In de Nederlandse professionele keuken mag je niet eens gloor gebruiken om je grond schoon te maken! Verder mis ik een scherp Global mes maar dat was te verwachten. Wat ook te verwachten was maar alsnog leuk blijft is dat je aan het werk bent en dat je allerlei bekende Christelijke muziek voorbij hoort komen en het dan niet eens je eigen Ipod is. In de keuken is het altijd doorbikkelen en dan ben je opgelucht als alles gelukt is. Het is toch best een verantwoording om voor de hele crew te koken, maar het was een hele leuke ervaring.
Ik kreeg zelfs oprechte complimenten van wat mensen voor mijn kookkunsten. Het moet toch niet gekker worden dacht ik.
Ik ben zelf een keertje meegegaan tijdens een van de screenings. Om 05:00 verlieten we het schip met 3 auto’s en gingen naar het handbal stadion hier in Lomé waar de screening gehouden zou worden. Daar aangekomen hadden we een mooie ruime plaats met een slim bedachte routing. Het was nog donker en het begon al best wel warm te worden en als je dan heen en weer sleept met hekken en andere spullen begint het zweet al te lopen. Na alles opgezet te hebben waren we er klaar voor en er stonden al heel wat mensen in de rij. Om 07.00 uur kwamen alle verpleegkundigen en artsen die hun voorbereidingen troffen. Om 08.00 uur na een groot kringgebed waren we er klaar voor. Er waren verschillende taken en die werden elk uur doorgewisseld. Ik begon als een soort bewaker bij de uitgang, en dat is dan best pittig. Ik bedoel lichamelijk natuurlijk niet maar geestelijk is het gewoon zwaar. Je weet gewoon dat er mensen tussen zitten die niet geholpen kunnen worden. En wat kun je doen? Of wat moet je zeggen? Ik heb gedaan wat ik kon en soms nog wat Frans kunnen gebruiken maar très petit! Na een uur bij de uitgang te hebben gestaan was het tijd om water uit de delen in de rij. Daniël en ik kregen een mooi opvallend geel hesje aan en gingen de rij langs met een groot vat water en bekertjes. Wat je allemaal ziet is hartverscheurend en het verandert jezelf echt. Ik was blij dat we op dat moment iets voor die mensen konden betekenen en je doet natuurlijk wat er van je gevraagd wordt. Nadat we een uur water hadden uitgedeeld ging ik weer terug naar de binnenplaats en sprak daar even met wat verpleegkundigen. Wat een indrukken allemaal zeg! En ja hoe omschrijf je dat allemaal. Toen we daar aan het praten waren moesten we af en toe wat mensen begeleiden die niet geholpen konden worden. We gaven hen dan de optie om voor ze te laten bidden en bijna iedereen wil dat wel. Ikzelf heb helaas niet met mensen persoonlijk gebeden want daar waren speciale Franstalige mensen voor.
Op een gegeven moment kwam er een vrouw met een groot gezwel in haar gezicht bij dokter Garry. Hij onderzocht het gezwel in haar gezicht en de vrouw begon te huilen. Via de vertaler vroeg Garry de vrouw of hij haar pijn had gedaan maar de vrouw huilde omdat het 10 jaar geleden was geweest dat iemand haar had aangeraakt. Dit verhaal hoorde ik achteraf en dat doet me beseffen waarom ik hier ben. Het is soms moeilijk om te blijven beseffen wat ik nu precies aan het doen ben aangezien ik niet direct met patiënten werk. De opkomst viel helaas een beetje tegen maar gaat het altijd om aantallen... Er werd gezegd dat we niet teleurgesteld moesten zijn in de opkomst omdat God wel weet wat Hij doet, en dat is natuurlijk ook zo.
Wil je meer lezen over Justin? Klik hier voor zijn blog.
