Jurryan Schutte heeft heel lang moeten wachten totdat het moment eindelijk kwam voor de proefvaart van de Africa Mercy - een succesvolle vaart. In 1997 kwam Jurryan bij Mercy Ships. Hij begon als 2e stuurman op de Anastasis, het oud vlaggenschip van Mercy Ships. Daarna zat hij nog een jaartje aan boord van de Caribbean Mercy in 1999-2000. In maart 2005 diende hij als kapitein op de Anastasis en vanaf 2005 als kapitein op de Africa Mercy.
Het varen zit de Nederlandse kapitein in het bloed. Jurryan is geboren aan boord van het binnenvaartschip van zijn ouders in Stavoren. Hij heeft daar toen tot zijn zesde gewoond en ging in Zwolle naar school. Na zijn middelbare schooltijd heeft hij gestudeerd aan de HZA Maritieme Academie te Amsterdam waar hij is afgestudeerd als maritiem officier. Voor zijn tijd met Mercy Ships heeft hij nog enkele jaren gewerkt bij verschillende bedrijven in de scheepvaart zoals Nedlloyd, Van Ommeren en Shell.
Jurryan is getrouwd met Rahel. Hij heeft Rahel leren kennen toen hij als 1e stuurman werkte op de Anastasis in 2004.
"Ik heb mijn vrouw gevonden in 2004 aan boord van de Anastasis." vertelt Jurryan. "Ze komt uit Zwitserland en waren de 225ste stel die elkaar aan boord van het schip hadden ontmoet."
Zoals verwacht gaat het zelfs voor de kapitein van een enorm schip, een hospitaalschip, niet altijd voor de wind. Problemen zoals gesprongen pijpleidingen en andere problemen in de machinekamer komen ook uiteindelijk bij de kapitein terecht. Het coördineren van een groot schip betrekt allerlei afdelingen waaronder dek officieren, machinisten, beveiligingsteam, afdelingshoofden en zeker niet onbelangrijk, contact met de haven.
Jurryan zegt, "Een stilliggend schip lijkt een gemakkelijke opgave voor een kapitein. De Anastasis is zeven maanden in Monrovia; in deze tijd ligt de nadruk niet al teveel op navigeren en lading. Desalniettemin is het leven hier aan boord met 350 vrijwilligers en zo'n 100 lokale vertalers/dagwerkers zeker niet eentonig en verlang ik na negen maanden aan boord (waarvan ongeveer een maand varen) wel naar een paar dagen van relatieve rust op zee, zonder de druk van dit ziekenhuisschip in een land waar bijvoorbeeld drinkwater en veiligheid niet vanzelfsprekend zijn. Toch is het voor mij duidelijk waarom ik gekozen heb om hier aan boord te zijn en het is een enorm voorrecht om deel te mogen zijn van dit schip en samen met chirurgen, tandartsen, bouwers etc. aan de opbouw van dit land te mogen werken en zo hoop te mogen geven aan een land dat niet veel hoop meer had.
