Johan van der Weijden
De kleine dingen
Ooit wel eens dat gevoel gehad? De wereld te willen veranderen en te zorgen voor de allerarmsten? Ik had het, dit was mijn gevoel, voor ik mij bij Mercy Ships aanmeldde. Wat er in de tijd met Mercy Ships gebeurde zal ik kort vertellen, afsluitend met wat ik daar over het veranderen van de wereld heb ondervonden.
Het kostte me vijf weken na aanmelding, voordat ik de loopplank op strompelde met een tas gevuld voor drie maanden. Een warm welkom stond me te wachten, mensen begroeten je alsof ze je al jaren kennen. Iedereen is aardig en meelevend naar elkaar en ze wachten net zolang tot ze begrijpen wat ik met mijn gebrekkige Engels wil zeggen. Al snel wist ik het, dit is één van de mooiste plekken op aarde.
Hier gaat het om groepsgevoel, liefde voor je naaste en voor elkaar. De taak die ik voor de komende maanden zou hebben was het verwelkomen van nieuwe bemanningsleden en hen een welkom gevoel geven, zoals ik kreeg bij mijn eerste stap op de Africa Mercy.
Na eerst vijf weken in het West Afrikaans land Benin te zijn geweest, heb ik het voorrecht gehad om mee te varen naar Tenerife, wat een hele ervaring was. Ook werd er in deze tijd kerst gevierd op zijn Duits, Noors, Ghanees, Amerikaans en welke vorm dan ook. Dit was een erg goede tijd en goed voor de community feeling. In de tijd van Tenerife heb ik het schip van boven tot onder leren kennen en het voorrecht genoten samen met een aantal andere vrijwilligers in de machinekamer te mogen helpen om het schip voor te bereiden op de keuringen die er in die tijd kwamen.
Dit bracht je tot zelfs in olietanks toe wat de band met elkaar erg verstevigd. De band op het schip werd in deze tijd natuurlijkerwijs erg goed, omdat de crew aan boord voor de helft kleiner was dan normaal. Het was ook niet zo wisselend als in een volle Outreach. In deze weken nam ik het besluit om langer bij Mercy Ships te blijven en om een half jaar in het land Togo bij tekenen. Om deze tijd nog te mogen blijven heb ik een cursus Basis Veiligsheidstraining in Nederland gedaan, wat inhield; het blussen van brandjes, overleven op zee, eerste hulp e.d.
Na deze korte pauze ben ik terug gevlogen naar Togo en heb hier een half jaar mogen dienen als receptionist. Dit was met een goed, spontaan team en aangename werktijden waardoor er mogelijkheden waren om zogenaamde ‘minorjobs’ naast mijn werk te doen. Zo ging ik de eerste weken mee met patiënten screenings waar mensen worden geselecteerd voor de operaties op het schip. Dit waren lange en moeilijke dagen. Per dag komen dan tussen de twee- en driehonderd mensen voor een screening waarvan we het grootste gedeelte helaas moesten teleurstellen. Dit vanwege het feit dat, ondanks de vele goede werken wat we doen, er toch gevallen zijn waarvoor geen hulp mogelijk is, of gebrek aan artsen, operatieplaatsen en vooral, tijd. Zo wordt er gekeken naar de mogelijkheden die er nog zijn waardoor een kind eerder geholpen wordt dan een oude man.
Dit is moeilijk, maar aan de andere kant, kunnen we zoveel mensen wel een nieuw leven bieden; zonder kromme benen, zonder een 15-20 kg wegende tumor, hazenlip en blindheid of een ander aandoening waar ze voor komen.
Zo vloog mijn tijd bij Mercy Ships voorbij, waarin ik een hoop mensen leerde kennen, spelletjes speelde tot diep in de nacht, vloeiend Engels leerde en maakte trips naar naburige landen. Ik leerde buitenlanders wat Koninginnedag is, sliep een week provisorisch in de landbouwschool van Mercy Ships, reed met terreinwagens over onbegaanbare wegen in het regenseizoen en ik leerde de lokale bevolking en hun culturen kennen.
Maar heb ik de wereld kunnen veranderen?
Nee, nooit heb ik de wereld kunnen veranderen zoals ik het voor ogen had, maar ik heb geleerd dat de wereld niet te veranderen is door het doen van alleen de grote dingen. God werkt juist door de kleine dingen, dat ene kind, die ene vrouw en die ene man. In de tijd dat ik aan boord was had ik mij aangemeld om een keer in de week een school voor gehandicapten te bezoeken. Toen ik hier voor het eerst kwam wist ik niet wat mij overkwam. Wat moest ik met gehandicapte kinderen? Kinderen met allerlei verschillende syndromen waaronder autisme. Degenen die niet de hele dag in stoelen zaten, lagen bij elkaar op een bed in een groep van 30-40 kinderen. Hoe moest ik met deze kinderen omgaan? Door de tijd gaf God me een hart om voor deze kinderen, de verworpelingen van de maatschappij, te zorgen. Het gaat er niet om te laten zien wat je kunt, of om grote dingen te bouwen en zeggen “kijk eens, zo moet het” maar het gaat om de liefde. Het maakt niet uit hoe klein het is wat je doet.
Vanaf die tijd heb ik elke week de groep geleid die deze kinderen bezocht en daarnaast iedere maandagavond nog een bezoek aan de dovenschool. Een simpele ballon, het uitbeelden van een Bijbelverhaal, een spelletje voetbal, stoelendans of schmink - dat maakt hun dag.
Daarom aan een ieder die dit leest wil ik dit meegeven: doe wat u moet doen, een ieder op zijn manier als dokter, verpleegkundige, motorman, dekhand, bordenwasser of een ander beroep. U kunt zelfs zoveel meer vanuit thuis diegenen steunen die het veld ingaan; in gebed, financieel, maar vooral door te laten weten dat ze niet alleen staan. Ken uw taak en samen kunnen we groot werk verrichtten.
Wil je meer lezen over Johan? Klik hier voor zijn eigen blog.
