Dik Snel
Deze week ben ik naar een van de screenings in Lome geweest. Hier komen de mensen naar toe om een behandeling te krijgen, er wordt bekeken of dat ook aan boord kan worden geven. Dit jaar is er begonnen met meerdere screenings, verdeeld over de periode dat we in Togo zijn.
Er zijn op dit moment drie locaties in Lome, later in de outreach zullen ook locaties verder landinwaarts gebruikt worden. Op elk van de locaties wordt wekelijks een screening gehouden. Om 6:30 uur in de morgen vertrekken wij in twee landrovers naar een locatie in Lome. Een compound met een gebouw dat gebruikt wordt als consultatiebureau voor AIDS en HIV patiënten. Als we daar om 7.00 uur aan komen staan er al heel wat mensen te wachten in een rij onder de bomen,omdat de zon al aardig warm is. Ook de vertalers wachten ons daarop. Direct na aankomst wordt er door alle vrijwilligers in een kring gebeden voor deze screening van die dag. Daarna worden de taken verdeeld. Twee verpleegsters doen de screening voor aan de lijn. De overige mensen worden verdeeld over een groep die de mensen in de lijn houd en een groep die vooral aandacht geeft aan de kinderen (ballonnen uitdelen en bellen blazen). Ook gaan een aantal verpleegsters de rij langs om te kijken of er geen mensen tussen staan waarvan het direct duidelijk is dat ze niet geholpen kunnen worden.
De vertalers, herkenbaar aan de oranje pet, zijn mensen uit Togo die als dagwerker dienst doen om te vertalen bij de gespreken met de mensen. Mensen, die allemaal verwachten dat ze de hulp krijgen waarvoor ze gekomen zijn. Toch moeten veel mensen teleurgesteld worden. Dat is schrijnend om te zien. Een moeder die met een jongen van 12 jaar, die ze nog steeds op haar rug draagt, omdat hij niet kan staan of lopen als gevolg van een hersenbeschadiging tijdens de geboorte. Duidelijk op de aankondigingen staat dat Mercy Ships operaties uitvoert voor het corrigeren van orthopedische defecten, zoals klompvoeten en O benen, vooral bij kinderen. Toch proberen de mensen alles om uit hun uitzichtloze situatie te komen, elke mogelijkheid wordt dan aangegrepen. Deze mensen teleurstellen is hard. Slechts een klein gedeelte van de mensen komt door deze screening heen en mag naar binnen waar alle gegevens worden vastgelegd en ze een afspraken kaart krijgen voor een bezoek aanboord. Daar zal de behandelende chirurg ze nog eens onderzoeken. Pas dan is het definitief dat ze behandeld worden. Dus een aantal blije maar ook heel veel teleurgestelde gezichten.
De mensen die te horen krijgen dat Mercy Ships niets voor ze kan doen worden opgevangen en begeleid naar de uitgang van de compound, en als ze dit willen wordt er met hen gebeden, waar veel mensen ook op in gaan. Om 10:30 zijn alle mensen gescreend en kan er worden ingepakt om terug te gaan naar het schip. Van de 200 mensen op die dag naar de screening kwamen zij er ongeveer 80 gescreend, de rest waren of mensen die mee kwamen met een patiënt of waren uit de rij gehaald omdat het zo al duidelijk was dat ze hier niet geholpen konden worden. Uiteindelijk kregen 30 mensen een afspraken kaart voor een bezoek aan boord. Opnieuw realiseerde ik me hoe rijk ik gezegend ben doordat mijn wieg in Nederland en niet in west Afrika stond.
Wil je meer lezen over Dik? Klik hier voor zijn eigen blog.
