Christina van der Zande
Jaren geleden hoorde ik eens de oneliner "De plek waar God je naartoe roept, is die waar jouw diepste vreugde en 's werelds diepste honger elkaar ontmoeten. " Deze quote van Frederick Buechner (een Amerikaanse schrijver en theoloog) raakte me diep en maakte dat ik op zoek ging naar die plek. En toen ik voor het eerst van Mercy Ships hoorde kwam dit allemaal bij elkaar. 
Wat ik zo mooi aan Mercy Ships vind is dat ik met mijn eigen gaven en talenten, onder andere verpleegkundige zijn, in Afrika mee kan helpen met het brengen van medische zorg aan de allerarmsten; zorg die normaal gesproken onbereikbaar voor hen is (door zowel gebrek aan geld van hun kant als gebrek aan materialen en kennis van de kant van ziekenhuizen en artsen), maar die nu door vrijwilligers en giften toch gegeven kan worden.
In september 2011 was het eindelijk zover, ik ging 3 maanden als verpleegkundige aan de slag, terwijl het schip in Freetown, Sierra Leone lag. Ik was nog nooit eerder in Afrika geweest, dus ik kreeg een boel nieuwe indrukken te verwerken. Ik moest wennen aan de drukte op straat, de vuilnis, open riolen en de armoede maar ook de vriendelijkheid van de mensen, de geweldig mooie stranden, het avontuur van onderhandelen over een taxirit, het leven op een schommelend schip en het deel uitmaken van een internationale gemeenschap van zo'n 400 mensen op een schip van 152m lang.
Dat laatste is een uitdaging, aangezien er dan regels moeten zijn over bijvoorbeeld het gebruik van water om te douchen (2 minuten/dag) of voor de wasmachines (30 minuten/week), tijden dat je kan eten (6:30-7:30 (ook als je vrij bent), 11:30-13:00, 17:00-18:30), het gebruik van internet (geen youtube, downloaden, skypen, chatten) en je hoeveelheid privéruimte (erg weinig in een 6-persoonskamer) maar de meerwaarde oversteeg dat ruim. Het is geweldig om door zo'n groep gemotiveerde mensen omringd te zijn, bijvoorbeeld uit de keuken, schoonmaak, beveiliging, school, machinekamer en de dagwerkers uit Sierra Leone. En vooral met de andere verpleegkundigen kun je zorgen en vreugde over de patiënten delen. Ook is er altijd wel iemand waarmee je je vrije tijd kunt delen en de stad of het land in kunt.
Toen ik aankwam waren er ook net 2 plastische chirurgen gearriveerd die in een paar weken veel mensen hebben verlost van de gevolgen van brandwonden en aangeboren huidproblemen. Deze patiënten bleven in verband met de wondzorg nog geruime tijd op het schip en kregen een band met alle verpleegkundigen. Wat het extra bijzonder maakte was dat kinderen en volwassenen op 1 afdeling worden verpleegd. Er was altijd wel een kind wat opgetild en geknuffeld wilde worden of wilde spelen met blokken, kaarten, een voetbal of een tekening wilde maken.
En er waren nog meer verschillen met de verpleegkundige zorg in Nederland; bijvoorbeeld patiënten en mantelzorgers die elkaar helpen, al biddend een verbandwisseling doen, door middel van een vertaler (of twee) communiceren met een patiënt, zonder kinderervaring een kleine baby verplegen (gelukkig wel met ondersteuning van een ervaren collega), geen éénpersoonskamers maar 20 patiënten op 1 zaal en een badkamer waar via plaatjes wordt uitgelegd dat je niet op de grond maar in de wc moet plassen.
Nadat de plastische chirurgen weer waren vertrokken kwamen er verschillende algemene chirurgen uit alle delen van de wereld. Zij hebben vooral mannen met liesbreuken geopereerd. Niet de meest smakelijke operaties en wondzorg, maar toch belangrijk aangezien dit voor deze mannen weer kans op een baan betekent waardoor ze hun gezin weer kunnen onderhouden.
Ook heb ik verschillende patiënten mogen verplegen die in hun hoofd-halsgebied zijn geopereerd. Zo was er bijvoorbeeld een klein meisje dat geen neus meer had doordat een vleesetende bacterie (noma) die had weggevreten.
Ook waren er mensen met grote kaaktumoren, en die zijn GROOT! Bovendien is het ook erg confronterend omdat dit echt een probleem is in landen met veel armoede. Doordat er nauwelijks tandartsen zijn kunnen mensen met tandheelkundige problemen nergens heen. Daardoor gaat het ontsteken en gaat het lichaam extra weefsel maken om dit in te kapselen. Daardoor krijg je hele gezwellen die de luchtpijp en slokdarm langzaam kunnen gaan afsluiten. Het is geweldig mooi om deze mensen zo'n levensreddende operatie te geven.
Maar wat vooral zoveel indruk maakte is de psychische verandering die je ziet: ze komen schuw en onzeker binnen en durven je niet aan te kijken. Maar na de operatie en onze liefde en aandacht zie je ze openbloeien; ze gaan weer lachen, voor de andere patiënten zorgen en weer vertrouwen in zichzelf krijgen. Daar krijg je zoveel energie van! Dat is echt onvoorstelbaar!
Al met al waren de 3 maanden veel te snel voorbij en hoop ik binnen afzienbare tijd voor een langere periode terug te kunnen.
Wil je meer verhalen van Christina lezen? Klik hier voor haar blog.
