Beppie den Ouden
In de afgelopen weken zijn er heel wat operaties uitgevoerd en mensen weer met nieuwe hoop naar huis teruggekeerd. Maar daartussen gebeurd natuurlijk het een en ander.
Het verplegen is leuk en leerzaam tegelijk. Eigenlijk is het in heel de wereld het zelfde. Principes, procedures, materialen, pillen noem maar op. Aan de andere kant is het vaak ook net even anders en heb je het gevoel dat je als eersteklas klungellaar op de afdeling staat. Even geen enkele routine waar je aan vast kunt houden. Na een paar diensten zie je dat het ook wel weer meevalt en doe je gewoon wat je moet doen. Een dosis logisch nadenken blijkt vaak al genoeg.
Op het moment zit ik op de afdeling waar de echte Mercy-plaatjes binnen komen. Voornamelijk de patiënten met tumors of andere aandoeningen aan hun gezicht. De echte plastische chirurgie zie je hier dagelijks voorbij komen.
Wanneer er een man binnenkomt met een tumor nog groter dan een flinke sinasappel waarbij het gebit zo’n vijf centimeter verwijderd is van z’n mond sta je best even te kijken. Toch is het lang niet zo shockerend als dat je misschien zou denken. Al snel zie je dat er een uniek mens achter schuilt. Die zo enorm dankbaar is dat hij als een volwaardig mens behandeld wordt. En lacht met de verpleegkundige en de mensen om hem heen. Na een acht uur durende operatie kwam die op de IC te liggen, en maakt het naar mijn weten goed.
Voor en na elke dienst bidden we met elkaar. Soms zingen we liederen met de gitaar of jambe. Om de beurt leren wij weer Afrikaanse liederen van de vertalers.
Het leven op de afdeling is ergens ook weer niet te vergelijken met thuis. Volwassen mannen vinden het geweldig om kleurplaten te kleuren, vrouwen leren breien en we doen spelletjes met de kinderen.
In een oppervlakte van een huiskamer staan tien bedden en daartussen bewegen zich de verpleegkundige, vertalers, caregivers (sommige patiënten hebben een verzorger van thuis) en dan nog al de andere disciplines waar je in een ziekenhuis mee te maken hebt. De Afrikaanse mensen vinden die drukte volgens mij best, want ze kunnen er zelfs rustig in slapen.
Voor de operatie geven we informatie over wat de patiënten te wachten staat pre-en postoperatief. In Nederland niet onbelangrijk maar hier zeker een must omdat ze geen flauw benul hebben wat er gaat gebeuren.
Moet je indenken: sommige hebben nog nooit een blank persoon gezien, een ziekenhuis bezocht (laat staan een westers), vinden het vreselijk koud met de airconditioning, horen vreemde talen, krijgen medicijnen via een infuus en krijgen opeens enorm veel aandacht waar ze eerst verstoten waren.
Kan me voorstellen dat ook beangstigend kan zijn, zeker voor kinderen die ook nog eens uit hun veilige leefomgeving zijn gehaald.
Vaak vraag ik of ze tegen de operatie opzien, in Nederland doen de meeste mensen dat namelijk, maar hier krijg je een bigsmile en zijn alleen maar dankbaar dat ze geholpen worden. Al zouden ze wat angstig zijn zullen ze dat niet snel laten merken want dat zou over kunnen komen als klagen. Zo moet je bijv. ook erg doorvragen over de pijn. Ik denk dat ze dit ook snel zien als klagen, terwijl wij het zien als iets wat we z.s.m. op moeten lossen en voor moeten blijven.
Zo leer je elke dienst er weer wat bij.
Wil je meer lezen over Beppie? Klik hier voor haar blog.
